facebook twitter instagram issuu linkedin research gate youtube ustv

Wykład pt. „Próba przywrócenia niepylaka apollo (Parnassius apollo) przyrodzie Dolnego Śląska”

23 lutego 2012 r. o godz. 16.00 w sali nr 121 na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego odbędzie się kolejne spotkanie w ramach XX cyklu wykładów „Wybrane problemy ekologii i ochrony środowiska”. Wykład pt. „Próba przywrócenia niepylaka apollo (Parnassius apollo) przyrodzie Dolnego Śląska” wygłosi mgr Monika Szyrmer z Fundacji EkoRozwoju we Wrocławiu.

Organizatorem cyklu jest Centrum Studiów nad Człowiekiem i Środowiskiem Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Wykłady z serii FORUM NATURA’18 są dofinansowane ze środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach.

O wykładowcy:
mgr Monika Szyrmer – z wykształcenia ekolog-zoolog. Autorka przyrodniczych ścieżek dydaktycznych Dolnego Śląska. Koordynatorka projektu pt. „Reintrodukcja i restytucja niepylaka apollo na Dolnym Śląsku”. Projekt, realizowany przez Fundację EkoRozwoju we Wrocławiu, finansowany jest ze środków unijnych (Program Operacyjny Infrastruktura i Środowisko) oraz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie.

O wykładzie:
W Pieninach się udało. Przepiękny motyl, którego liczebność w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia obniżyła się do zastraszającej ilości kilkunastu osobników, znów unosi się nad piargami na zboczach Trzech Koron. Dzięki wytężonej pracy połączonych sił polskich i słowackich entomologów ze skazanej na wymarcie garstki owadów udało się odrodzić całkiem solidną, liczącą dziś kilkaset osobników populację niepylaka apollo. Niestety wymaga ona ciągłej opieki, monitoringu i aktywnej ochrony – choćby poprzez niedopuszczanie do zarastania jego sucholubnych piargów.

Misję podobną do pienińskiej podjęto ostatnio w Sudetach. Przed zespołem z Fundacji Eko-Rozwoju, autorami projektu reintrodukcji niepylaka apollo w Karkonoszach i Górach Kruczych, stoi potężne wyzwanie. W górach tych nie pozostał już ani jeden motyl tego gatunku, dlatego przedsięwzięcie to wymaga prowadzenia w kontrolowanych warunkach jego hodowli, aby móc zasilać jego nowopowstałe, dzikie populacje. Gąsienice niepylaka są nadzwyczajnie wybredne i przyjmują za pokarm pędy wyłącznie jednego gatunku rośliny: rozchodnika wielkiego. Żadna inna roślina nie umożliwi im prawidłowego rozwoju larwalnego i sił do przeobrażenia się w dorosłe owady. Gdy dostaną swoje ulubione rozchodniki, zjadają w swej żarłoczności ogromne ich ilości. Hodowli niepylaka musi więc towarzyszyć uprawa „łanów” rozchodnika, aby przez cały okres rozwoju ani na chwilę nie zabrakło im pokarmu.

Niegdyś motyl ten występował w wielu miejscach na terenie całej Polski. Przez ostatnie 200 lat zmiany siedliskowe uniemożliwiły mu przetrwanie. Dziś tylko w górach ma szanse znaleźć odpowiedni mikroklimat i obfitość pożywienia. Jeśli misja Fundacji Eko-Rozwoju zakończy się sukcesem i wypuszczone na wolność owady zaadaptują się w nowym miejscu, także i w Sudetach ponownie będzie można spotkać unoszące się nad słonecznymi piargami piękne, duże, białe motyle z czarno-czerwonymi plamami na skrzydłach. Będą swym leniwym lotem przesuwać się na tle zboczy i przysiadać malowniczo na kwiatach ostu.
Oby się udało naprawdę, bo „prawie” czyni wielką różnicę, oznaczającą samodzielne być albo nie być motyla bez pomocy człowieka. Dopiero wówczas nastąpi koniec misji.

Opracowanie: dr Agnieszka Babczyńska dla biura CSCS
 

Harmonogram wykładów

Skróty

Biuletyn Informacji Publicznej
Copyright © 2001-2019
Uniwersytet Śląski w Katowicach
Wszelkie prawa zastrzeżone.