facebook twitter instagram issuu linkedin research gate youtube ustv

Wykład pt. „»Zaadoptuj rzekę« – program edukacji ekologicznej”

25 kwietnia 2013 r. o godz. 16.00 w auli na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (ul. Bankowa 9) odbędzie się kolejne spotkanie w ramach XXI cyklu wykładów „Wybrane problemy ekologii i ochrony środowiska”. Wykład pt. „»Zaadoptuj rzekę« – program edukacji ekologicznej” wygłosi Paweł Grzybowski ze Stowarzyszenia Ekologiczno-Kulturalnego „Klub Gaja” w Wilkowicach.

Organizatorem cyklu jest Centrum Studiów nad Człowiekiem i Środowiskiem Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Wykłady z serii FORUM NATURA’18 są dofinansowane ze środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach.

O wykładowcy:
Paweł Grzybowski – członek Zarządu Stowarzyszenia Ekologiczno-Kulturalnego Klub Gaja. Założyciel lokalnego oddziału Frontu Wyzwolenia Zwierząt w Kościanie, prowadził m.in. kampanie: „Cyrk jest śmieszny, nie dla zwierząt” oraz „Pokochaj zwierzaki futerkowe”. Związany z Klubem Gaja od 1996 r. Do 2006 roku opiekun ośrodka „Bajka Klubu Gaja”. Od 1997 roku jest zaangażowany w działania w ramach kampanii „Zwierzę nie jest rzeczą”. Jest koordynatorem Ogólnopolskiej Kampanii „Cyrk jest śmieszny, nie dla zwierząt”. Laureat Nagrody Prezesa Klubu Gaja za rok 1997 „za konsekwencje i skuteczność w pracy dla Bajki Klubu Gaja”. Odpowiada za program interwencji – porad prawnych i pomocy ludziom w sprawach ochrony przyrody i zwierząt. Uczestniczył w II edycji programu Akademia Innowatorów Społecznych organizowanego przez Ashoka Innowatorzy dla Dobra Publicznego i Stowarzyszenie Innowatorów Społecznych (2001–2002). Realizował projekty „watch-dogowe” pt. „Jak uratować rzekę”, „Czy wiesz, co jesz?” oraz „Społeczny monitoring wydatkowania środków publicznych związanych z utrzymaniem i zabezpieczeniem stopnia wodnego Włocławek” dofinansowane przez Fundację im. Stefana Batorego (2004–2007). Wspiera projekt promocji Raportu Światowej Komisji Zapór Wodnych „Zapory a rozwój. Nowe wytyczne dla podejmowania decyzji” realizowany ze środków International River Network. Był wykonawcą projektu „Jak uratować rzekę” dofinansowany przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach (2005–2006). Jest członkiem Rad Gospodarki Wodnej Regionów Wodnych Małej Wisły i Górnej Odry oraz Stałej Komisji ds. Udziału Społecznego przy tychże Radach przy Regionalnym Zarządzie Gospodarki Wodnej w Gliwicach. Współpracuje przy projektach dotyczących tematyki wodnej oraz przy działaniach dotyczących dobrych praktyk w utrzymaniu rzek i potoków górskich. Działa na rzecz ochrony płazów na Podbeskidziu. Jest współautorem opracowania pt. „Szczegółowy opis śmiertelności płazów na drogach na ul. Gen. Maczka i Ks. Kusia w Bielsku-Białej”. Jego pasją są jaskinie oraz spacery wzdłuż rzek i potoków górskich.


Opracowanie na podstawie: www.klubgaja.pl/zespol/pawel-grzybowski.

O wykładzie:
Czasem, gdy samotność i instynkt opiekuńczy stają się trudne do zniesienia, rozwiązaniem bywa adopcja żywej, bezradnej istoty. Nie zawsze dziecka – to bardzo trudne. Częściej jest to porzucony w schronisku pies lub kot-powsinoga. W innym przypadku zdarza się sędziwy koń, który nie jest w stanie wypełniać już swoich zdań. Jednak każde z nich zapełnia pustkę i niespełnioną potrzebę więzi. Często jest spełnieniem sięgającego dzieciństwa marzenia o własnym zwierzątku. W krótkim czasie przygarnięte istoty stają się członkami rodziny, żyją jej życiem, wplatają się w rytm codzienności i wkrótce ujawniają także swoje potrzeby: poświęcanego czasu, pielęgnacji, leczenia, własnego terytorium, opieki, ochrony przed złem. To nie jest uciążliwe. Przeciwnie – zaangażowanie w wypełnianie tych potrzeb powraca w postaci niezmierzonej emocjonalnej satysfakcji.
 

Adopcję istoty żywej jako uczuciową relację na wyłączność, łatwo zrozumieć i akceptować. Czy da się jednak pokochać rzekę? Nie malowniczą strugę wśród pól, z połyskującą falami powierzchnią, pokrytą w zakolach liliami wodnymi. Nie krystalicznie czystą, z przemykającymi tuż nad dnem dorodnymi rybami. Tu o zachwyt nietrudno. Trudniej przywiązać się do burej, mętnej rzeki, której korytem płynie niepodtrzymująca życia mieszanina, a w zagłębieniach brzegów zatrzymuje się brunatna piana. Taka rzeka jednak wymaga opieki. Wymaga ratunku, podobnie jak porzucony pies czy koń, który stracił słuch. Podobnie jak one jednak – potrafi się odwdzięczyć w właściwy dla siebie sposób, gdy na brzegu, w miejscu, w którym przed adopcją zalegały śmieci, w ciągu tygodnia pojawi się zieleń świeżych liści. Dostarczy radości i satysfakcji, gdy uda się dotrzeć do jej źródeł lub gdy odkryje się urocze zakątki wzdłuż jej brzegów. W ten sposób rzeka staje się „własna”, oswojona. A oswojenie, to już bardzo wiele. Jak instruował lis Małego Księcia: „Stajesz się odpowiedzialny na zawsze za to, co oswoiłeś”. Nawet, gdy jest to coś, wydawałoby się, tak nieoswajalne, jak rzeka.
 

Opracowanie: dr Agnieszka Babczyńska dla biura CSCS
 

Skróty

Biuletyn Informacji Publicznej
Copyright © 2001-2019
Uniwersytet Śląski w Katowicach
Wszelkie prawa zastrzeżone.